Tie estas ŝi, apud mi. unua foje mi vidas ŝin kaj mi sentas papiliojn en mia stomako. Ŝi estas eta, sed ŝia beleco estas eksploda kaj anakronia. Mi ne komprenas ŝiajn manierojn kombi sin kaj nek kiel ŝi promenadas, sed multe malpli ŝian pensmanieron. ŝi trovas librojn pri amerika poezio kaj mi sentas ke la mondo estas falinta dum mi vidas ŝin marŝi. Ĉio movigas sin dekstren kaj maldesktren, kaj inversen. mi ne povas paroli al ŝi, ŝia simpla ĉeesto, haltas tutan mian buŝon, tutan mian langon, tutan mia eston. Ŝi ankoraŭ estas tie, lanta, trankvila, plena de frenezaj luminfontoj kie ŝi staras. Kio estas tre malbona, estas ke mi ne konas ŝin kaj nek kiu ŝi estas. Kio bonas, estas ke neniam ni revidiĝos.