La tempo… fluas kiel falanta akvo. mi ne scias kiel halti gxin… mi ne scias nenion
la laboro estas tre laciga kaj mi ne povas fari ĉion, kion mi bezonas fari. simple la tempon estas ioma. Sed, la finsemajno mi povas ripozi kaj tiel, denove labori lunde. Mi sentas la foreston de la promenado tra la strato kiu ĉirkaŭas la rivero de mi urbo kun mia belulino. 
. Iu tago mi edzigis ŝin al mi kaj tiel mi povos havi ŝin kun mi en mia domo ĉiuj tagoj.
Tie estas ŝi, apud mi. unua foje mi vidas ŝin kaj mi sentas papiliojn en mia stomako. Ŝi estas eta, sed ŝia beleco estas eksploda kaj anakronia. Mi ne komprenas ŝiajn manierojn kombi sin kaj nek kiel ŝi promenadas, sed multe malpli ŝian pensmanieron. ŝi trovas librojn pri amerika poezio kaj mi sentas ke la mondo estas falinta dum mi vidas ŝin marŝi. Ĉio movigas sin dekstren kaj maldesktren, kaj inversen. mi ne povas paroli al ŝi, ŝia simpla ĉeesto, haltas tutan mian buŝon, tutan mian langon, tutan mia eston. Ŝi ankoraŭ estas tie, lanta, trankvila, plena de frenezaj luminfontoj kie ŝi staras. Kio estas tre malbona, estas ke mi ne konas ŝin kaj nek kiu ŝi estas. Kio bonas, estas ke neniam ni revidiĝos.
 | Anonimo en Desconocida |
 | nmil en adiauxo, despedida |
 | aldrayanne en iom pri mia vivo |
| nmil en iom pri mia vivo |
 | korduratransitoria en iom pri mia vivo |
